Alba heeft in de aanloop naar het nest al wel cadeautjes en mooie tekeningen gehad, maar nu ontvangt ze ook al post! Deze is van vandaag:
Lieve kaartjes en mooie tekeningen, we hebben er een speciaal ‘waslijntje’ voor gemaakt in de huiskamer:
Dank je wel voor de mooie tekening, Sylver!
We hebben weinig foto’s gemaakt tijdens ons verblijf in Engeland dit keer. De meeste foto’s die gemaakt zijn, zijn niet geschikt voor publicatie op een openbaar weblog 😀 dus die houden we voor onszelf. Wel een paar foto’s van lieve Ooli!
Zo, na een spannende week die eindigde met een reis naar Engeland zijn we vannacht weer thuis aanbeland en gaat het ‘gewone’ leven weer beginnen.
We hebben natuurlijk de puppymensen op de hoogte gehouden, maar naast al het andere geregel is het blog er wat bij in geschoten.
Om een lang verhaal iets korter te maken, op maandag hebben we de eerste progesterontest gedaan en die was 1.4 dus nog vrij laag. De praktijk stelde voor om donderdag weer te prikken maar gezien Alba’s gedrag tijdens vorige loopsheden waren we bang voor een snelle stijging. Aangezien een reis naar Engeland in tijd-opzicht niet erg ingewikkeld is maar wel iets meer voorbereiding vraagt dan bv. Frankrijk, wilden we liever iets vaker testen dan ineens te moeten haasten of, nog erger, misschien ‘het’ moment wel missen.
Op woensdag was de waarde 4.6, dus heel dichtbij de eisprong. Nog steeds redelijk volgens schema en nog geen reden om in de auto te springen.
Donderdag weer geweest en ons gaan voorbereiden op de reis op vrijdag. Of het vroeg weg of op ons gemak werd, hing af van Alba’s progesteronwaarde. Die bleek 7.6 dus een aardige sprong omhoog en reden om tempo te maken zodat we nog vrijdag konden kijken of het tot een dekking zou komen.
Boot geboekt, anti-zeeziek-pilletjes gekocht, spulletjes bij elkaar gelegd en nog een paar uur slaap gepakt, en vervolgens om 3 uur gaan rijden richting Duinkerk. Gelukkig ging alles weer soepel met inchecken en de reis verliep ook soepel. Alba heeft geslapen in de auto en wij hebben na wat ontbijt (Full English voor Wouter) ook nog wat geslapen.
In Engeland was het rustig op de weg, waarschijnlijk deels doordat de benzine-tank-chauffeurs dreigden te gaan staken, en het links rijden ging gelukkig ook weer prima. Bij Annette eerst de pupjes, de 5 (helaas is er 1 overleden van Ebene) Barbetjes en de 10 Spinones, bewonderd. Het blijft zo bijzonder om te zien, vooral hoe ongelovelijk relaxed de moeders waren.
Daarna met Annette naar Wendy, waar we Sue en Ooli ontmoetten. Alba en Ooli waren direct weer dol op elkaar en er is een goede dekking geweest met een koppeling van 20 minuten. Na een heerlijk diner en een heleboel honden-praat weer naar ons tijdelijke huisje bij Annette gegaan.
Op zaterdag hebben we de prachtige omgeving wat verkend na een ochtendje bijkomen. Het is een schitterend gebied met heel veel historische dorpjes en stadjes. Alba vond het ook mooi en is door heel veel mensen aangehaald en bewonderd. Ook in de pub waar we wat gegeten hebben kwam iedereen haar even aaien.
We vonden wel dat ze opvallend ongeïnteresseerd was in andere honden, waar ze juist tot en met de dag ervoor énorm alert was en heel erg flirterig was. Ook de Spinone-reu van Annette die door het hekje kwam snuffelen, leek minder interesse te hebben en op zondagochtend bromde Alba zelfs tegen hem.
Tijdens het heerlijke diner zaterdagavond en de gezellige avond met Wendy en Julian erna, hadden we ons dus al een beetje voorbereid op geen 2e dekking. Geen probleem als dat zo was, er was tenslotte een goede dekking geweest en er zijn nesten pupjes geboren van minder ;-).
Maar Alba had haar zinnen gewoon gezet op Ooli na vrijdag want zo weinig interesse als ze leek te hebben, zo blij was ze om hem weer te zien! Slimme meid was het gewoon eens met onze keuze. Het resultaat was weer een goede dekking.
Tijdens de feestelijke lunch hebben we een fles bubbels open gemaakt die Alba in 2010 gewonnen heeft op een show in Duitsland. Voor de chauffeurs een klein glaasje maar de toost op Barbetpuppies was hopelijk op zijn plaats!
Daarna begonnen we aan de reis terug. Nog nét de boot van 6 uur (Engelse tijd) gehaald die vervolgens alsnog een half uur later vertrok door een ongelukje, maar Alba was moe en tevreden van het hele weekend dus die heeft weer heerlijk geslapen. Eenmaal in Duinkerk naar huis terug en na een korte nacht vandaag een beetje uitgeslapen.
Nu begint het lange wachten om te zien of de reis resultaat heeft gehad.
We hebben een erg gezellig weekend gehad en zijn weer enorm geholpen door Annette&Jim, Sue en Wendy&Julian. De manier waarop alles gaat, van logeerplek tot goede gesprekken en het dekken zelf, is geweldig en we zijn dan ook heel erg blij met hun steun en hulp. We hopen op een gezond, mooi nestje over 9 weken uit deze prettige samenwerking!
Gisteren zijn er in Engeland halfbroertjes en -zusjes geboren van de pups die Alba hopelijk gaat krijgen. Ooli heeft, samen met Ebene, Â 4 reutjes en 2 teefjes. De teefjes zijn zwart, de reutjes bestaan uit 2 zwarte, 1 zwart-bonte en 1 bruin-bonte.
Hier een eerste foto:
Als je denkt, ik tel er maar 5: klopt. Ik heb net gelezen dat vanmorgen heel vroeg nummer 6 gearriveerd is, een zwart reutje die op zijn gemakje geboren wilde worden blijkbaar. Kijk op de website van Netis voor meer informatie.
We zijn blij dat Ooli (voor zover nu zichtbaar) gezonde pupjes heeft gegeven. We kijken ook uit naar het opgroeien van deze pupjes.
Omdat we natuurlijk regelmatig vragen krijgen van de kleurtjes die wij kunnen verwachten: we weten nu dat Alba en Ooli ook bruine pups kunnen krijgen. Alba draagt zeker bruin en van Ooli weten we dat nu ook zeker.
Natuurlijk vraagt iedereen nu ook of Alba ook bonten gaat krijgen. Die kans is nu wel groter geworden, maar ik verwacht het eerlijk gezegd nog steeds niet. De genetica van bont is niet zo simpel als die van zwart of bruin, er zijn namelijk verschillende ‘versies’ en die versies samen bepalen hoe de aftekeningen zijn máár 2 honden met dezelfde combinatie van versies kunnen heel verschillend zijn qua aftekeningen. De genen zijn incompleet dominant, en dus eigenlijk deels een loterij.
Alba’s moederlijn heeft ook bont heeft gegeven, in combinatie met Ooli’s vaderlijn, dus de kans was altijd al aanwezig. Ebene is maar deels familie van Alba maar heeft wel een bonte broer, dus daar was de kans groter.
We zullen het zien! Voor ons maakt het niet uit wat voor een kleurtjes of aftekeningen de pups gaan krijgen, als ze maar gezond zijn, net als deze 6 glimwormpjes!
Van Wendy, Ooli’s fokster, kreeg ik wat foto’s van afgelopen week toen hij bij haar op bezoek was. De ondeugendheid straalt van ‘m af, ik moet al lachen als ik hem zo op de foto zie!
De Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland heeft ons vrijdag, na lang wachten, laten weten dat pups van Alba en Ooli zonder problemen een stamboom zullen krijgen. Dat is héél fijn nieuws, want dat is natuurlijk wel een voorwaarde. We zijn opgelucht, nu zijn we er helemaal klaar voor!
Nestaankondiging gemaakt door Nathascha den Herder!
In Amerika kan alles. Dat wisten we eigenlijk al wel, maar het blijft leuk om te zien wát er dan allemaal kan.
Finley, de Barbet van Joanne Campagna in de States, is een fanatieke zwemmer en ze doen aan Dock Diving. Daarbij gooit de eigenaar een speeltje van de hond in het water, de hond neemt een aanloop en springt van een steiger. Het spelletje is dat de hond zo ver mogelijk moet springen.
Daarvoor moet je natuurlijk oefenen, maar waar doe je dat? Nou blijkt dat het in Amerika al vrij normaal is dat er hondenzwembaden zijn, maar die zijn over het algemeen net als hier in Nederland voor therapeutische doeleinden. En aangezien die in Buffalo (waar Joanne en Finley wonen) gesloten was, heeft ze haar eigen hondenzwembad opgericht!
Hier een reportage van de lokale omroep:http://tonawandas.wgrz.com/news/news/60389-new-swimming-spot-dogs-delight#.Tqn1Img4F2R.facebook
Het mooiste stukje is het begin: als de verslaggever vraagt waarom ze Canine Splash begonnen is, zegt Joanne doodleuk ‘My dog needed a pool’. Geweldig!
Dit is de website:Â http://caninesplash.com/Â waar ik bij het openen al direct een foto van Alba zag. Het zwembad is voornamelijk voor de lol, dus niet therapeutisch zwemmen maar ze geven ook zwemlessen.
Zou het concept in Nederland ook aanslaan?
Enne, wie durft er nu nog te zeggen dat Alba verwend is?! Die heeft ‘alleen maar’ een zwembad voor in de tuin!
Naar aanleiding van de foto’s van Alba stond deze vergelijk-foto op mijn Facebook profiel:
Links Alba, rechts Dougy. Dougy is een Barbet die in Canada woont met zijn eigenaar Bobby Souchereau. Zo zie je maar weer, waar een Barbet ook woont het is en blijft een Barbet! Deze 2 houden allebei van hun rode balletje 
.
Op de vrijdag zaten we in een andere hal waar meer stands stonden en het veel drukker was. Gelukkig waren we, ondanks dat we pas 's middags aan de beurt waren, redelijk op tijd gekomen zodat we alsnog een rustig plekje hadden gevonden. Alba ligt op shows graag in haar bench, een canvas bench van flink formaat, waar ze heerlijk in kan slapen. Ze gaat ook graag mee een rondje langs alle stand en zit ook graag buiten de bench om met ons mensen te kijken, maar ik vind rust en een eigen plekje op een show ook belangrijk.
Al snel kwamen diverse Barbet-mensen aan, ook mensen die de dag ervoor nog niet aanwezig waren. Leuk om ook weer bekenden uit Zwitserland te zien en rustig te kunnen bijpraten. Geweldig ook om te zien dat praktisch alle Barbets kwispelend langsliepen en veel zich lekker lieten knuffelen. Allie, een zus van Alba's moeder Amy, liet zich bij de eerste uitgestoken hand direct tegen me aan vallen voor een uitgebreide knuffel. Zo ken ik het ras en hoewel ze dat niet bij alle onbekenden doen, herkende Allie me duidelijk van vorige ontmoetingen. Heerlijk!
Op grote shows zoals de Wereldshow worden geen verslagen gemaakt per hond en op de website was al vantevoren aangekondigd dat de keurmeester ongeveer 2 minuten per hond had. Deze keurmeester, Philippe Martin uit Frankrijk, nam echter alle tijd en liep zo door de keuring van een flink aantal Spaanse Waterhonden al flink uit. Het lange wachten hebben we maar opgevuld met afwisselend praatjes maken met vrienden en kennissen en rustig bij de bench zitten.
Uiteindelijk waren de 54 Barbets dan toch aan de beurt! We wisten van eerdere keuringen van deze keurmeester dat hij niet op Alba's type valt dus vandaag hadden we geen hoge verwachtingen. Die hadden we de dag ervoor ook niet en toen werden we aangenaam verrast.
Alba stond met 16 andere teefjes in de Open Klasse en aangezien in Frankrijk de honden op alfabetische volgorde ingedeeld worden stonden de Quacienda's-dames gezellig met z'n drieen achteraan (Alba, tante Allie en zus Dior).
Een groter overzicht van de gehele klasse (zoek Alba ;-)):
De keurmeester nam ook voor de Barbets aardig de tijd, ook voor Alba had hij alle aandacht. Wat ik jammer vond is wel dat hij redelijk weinig liet lopen, alleen op-en-neer.
Nadat alle dames gekeurd waren werd er een selectie van 6 gemaakt en wat was ik trots dat Alba xe9n haar beide kennelgenoten daarbij zaten! Uiteindelijk kreeg Alba de 2e plaats, een geweldig resultaat uit zo'n grote klasse en achter een teefje waarvan ik het helemaal niet erg vond om te 'verliezen' onder deze keurmeester!
Het teefje wat in Alba's klasse won, won ook het CAC wat betekende dat Alba terug de ring in mocht voor het reserve CAC. Na nog eens lopen en voelen, kregen we dat dan ook!
Hetzelfde herhaalde zich met het CACIB, waardoor Alba uiteindelijk met het RCAC en het RCACIB de dag afsloot:
We zijn meer dan trots op Alba's prestaties op de beide shows, ze heeft geweldige resultaten behaald!
Na alle winnaars gefeliciteerd te hebben en nog een boel groepsfoto's hebben we de avond afgesloten met pizza op de hotelkamer van Sas en Katrien. Lekker lui op bed de moeie voeten laten rusten :-).
Na zaterdag nog wat gewinkeld en lekker gegeten te hebben, de lange (alles lijkt lang als je moe bent!) reis terug gemaakt. Het nieuwe huis en de verbouwing wachtten op ons (ook de reden waardoor deze update nogal lang op zich heeft laten wachten).
Na de show in Echt was het al bijna tijd om naar La Belle France af te reizen voor de Wereldshow. Op dinsdag eerst Stacy opgehaald van het vliegveld in Dusseldorf en op woensdagochtend vroeg op weg gegaan. Halverwege de dag aangekomen op de camping waar onze Engelse vriendin Yvonne met haar gezin en 3 honden stond. We werden onthaald met een Engelse Tea en daarna een wandeling door het dorpje. Haar twee Barbets Odo en Nelly en onze Alba hebben zich door alle Fransen laten aaien en bewonderen.
Alba en Odo hebben zich ook nog even kunnen uitleven op een grasveldje, even racen! Hierna vond Alba het grappig ook nog even in de dorre blaadjes te rollen, die heb ik er met de hand uit kunnen pulken om haar vacht maar niet te pluizig te laten worden.
Na een zeer korte nacht in een hotel aan de rand van Parijs was het donderdag tijd voor de French Championship Show. De 33 ingeschreven Barbets waren 's morgens aan de beurt dus we zijn ruim op tijd naar de hal gegaan om een rustig plekje te vinden en natuurlijk om met de andere Barbeteigenaren en -liefhebbers te kleppen. Zoveel Barbets bij elkaar is niet niks en dan ook nog veel mensen die elkaar wel kennen door Facebook maar nog niet in het echt. Er waren ook veel mensen die naar Alba vroegen, altijd leuk om te merken dat ze een beetje 'bekend' is.
De keurmeester was Gianni Guffanti uit Italie. Nou zijn de Italliaanse Barbets die ik ken van eenzelfde type als Alba maar worden ze getrimd als een soort grote Spaniel dus ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten. Ook de plaatsingen van de eerste paar klasses gaven weinig duidelijkheid.
Alba stond in een klasse van 10 teefjes, dat maken we maar zelden mee in ons ras! Ze had er goede zin in en showde zich als een pro. Dat ze plezier had straalde er vanaf dus voor mij was het al geslaagd.
Stacy stortte zich vol overgave op haar fotografenrol, hier Alba in de line-up:
De keurmeester keek al in de eerste line-up heel lang naar Alba en ook tijdens de individuele keuring nam hij alle tijd.
Ze zat bij de eerste selectie voor de plaatsingen en na veel lopen werd ze beste van de Open Klasse. Wat een verassing!
Daarna mocht ze terug voor Beste Teef en het CAC en ook dat gaf de keurmeester, na een flink aantal rondjes (de pees aan de voorkant van mijn scheenbeen ging aardig pijn doen door een soort kramp maar gelukkig liep Alba gewoon door), aan Alba!
Vervolgens nog met een groepje honden voor het BOB (in Frankrijk hebben ze een wat anders systeem dan in Nederland) en ja hoor: Alba!
Voor het BOB kreeg Alba een leuk gedenk-plaatje van de Franse rasvereniging, deze krijgt een ereplaatsje in de nieuwe wc (daar fleuren de rozetten en diploma's van Alba's overwinningen de muren op)!
Na lang wachten, het is en blijft Frankrijk dus zaken als organiseren en op tijd zijn is niet de sterkste kant, mocht Alba zich in de erering laten zien. Wij zijn heel trots dat ze op een Franse show met Barbet-inschrijvingen uit de hele wereld, het ras mocht vertegenwoordigen in de erering. De keurmeester was Monsieur Arthus, niemand minder dan de president van de Franse Kennelclub.
Alba had er nog steeds veel zin in!
Er werden 6 honden geselecteerd uit de totale groep (eigenlijk alle rassen waren aanwezig!) en Alba zat daarbij! We mochten plaats nemen op een stip in het midden van de ring, heel chique:
Er werden 3 honden geplaatst, waar Alba niet bijzat maar het is al heel bijzonder dat er een Barbet geselecteerd wordt! Toen wij de ring uit wilden gaan werden Alba en ik tegengehouden, we moesten wachten…
Alba was namelijk gekozen tot Beste Hond van de Franse Rassen! Een statieportret met M. Arthus:
Daarna nog foto's voor de tijdschriften en dergelijke op de daarvoor ingerichte plaats achter de erering:
Al met al een lange, vermoeidende maar geweldige dag! De blije en lieve reacties van de meeste mensen en natuurlijk als kers op de taart de selectie in de groep waren erg leuk om mee te maken. We kwamen niet naar Parijs met het idee goede resultaten te behalen dus voor ons was de show al meer dan geslaagd. Na gezellig te hebben gegeten met Katrien en Saskia weer richting hotel voor opnieuw een kort nachtje…
Nuphar's Barbets 