Archief

Drachtig!

Voor zover we het niet al zeker wisten, is het nu wel zeker: Alba is drachtig!
Gisteren hebben we een echo laten maken bij Dierenkliniek Sleeuwijk. Zodra de echokop haar buik raakte, sprongen er een aantal vruchtblaasjes in beeld. Het blijft prachtig om te zien! De dierenarts heeft niet precies geteld, dat hoeft voor ons ook niet, maar het is duidelijk dat het geen klein nest zal worden. De vruchtjes zagen er goed ontwikkeld uit, en hoewel er ook in dit stadium nog van alles kan gebeuren gaan we er vanuit dat Alba over 4,5 week prachtige pupjes gaat krijgen.

Via deze link http://www.youtube.com/watch?v=DkC0mqy8zvU&feature=youtu.be zijn de (wel erg korte) videobeelden te zien van de echo.

Week 4

nov23

Gerekend vanaf de eisprong is Alba nu 4 weken drachtig, de tijd gaat snel!

We hebben de afspraak voor de echo gemaakt, ben heel benieuwd wat we te zien gaan krijgen. Op basis van gedrag en de uiterlijke veranderingen verwacht ik toch wel vruchtblaasjes te gaan zien maar toch blijft het heel spannend. Je weet maar nooit, misschien houdt ze ons toch voor de gek?

Alba eet deze week vrij slecht, wat ze vorige keer ook rond deze tijd had. Maar helaas heeft ze er dit keer ook wat last van maagzuur bij, wat de eetlust ook niet bevorderd. Soms heeft ze het ook juist als ze wat gegeten heeft, heel sneu. Okugest helpt wel wat, evenals kleine hapjes of een lepel honing. Rauwe honing is het beste, die is op maar staat op de boodschappenlijst! Ik hoop dat het snel over is en ze weer goed gaat eten.

De embryo’s zijn in de afgelopen week snel verder ontwikkeld. De ogen en de ruggengraatjes zijn ontwikkeld, de gezichtjes vormen zich en de aanleg van de organen is begonnen. Ze zijn van 5-10 mm groot nu 14-15 mm groot. Nog altijd net niks maar het blijft heel bijzonder om te bedenken dat het allemaal zo snel gaat daarbinnen!

Alba vind het heerlijk als we haar buik wrijven, ze kan hele avonden op haar rug liggen en wij geven haar natuurlijk braaf haar zin! Duty calls :-).

Al meer dan een week…

nov7

… zou Alba nu drachtig zijn. Al bijna 2 weken zelfs, als je weet dat een hond 63 dagen na ovulatie bevalt en je vanuit dan gaat rekenen.
Na ovulatie hebben de eitjes 2 dagen nodig om te ‘rijpen’ en niet iedere teef laat zich precies dan dekken. Voor de progesterontesten, of natuurlijk nog steeds als je geen reden hebt om dat te doen (als je dicht bij de reu woont bv), rekende men vanaf de eerste dekking. Vaak werden de pups dan ook ‘te vroeg’ geboren, terwijl in werkelijkheid de teef gewoon keurig 2 tot 4 dagen na de ovulatie was gedekt.

Met progesteron kun je vrij nauwkeurig bepalen wanneer de eisprong is geweest en dus ook wanneer de pups hoogstwaarschijnlijk geboren zullen worden. Alba heeft precies gepland dat het géén kerstkindjes zijn en ook geen Oudjaarkindjes.

Alba voelt zich geweldig, is speels, ontzettend aanhankelijk en lijkt erg tevreden met zichzelf (nog iets meer dan anders). Natuurlijk zien we nog niks aan haar en blijft het gokken of ze wel of niet drachtig is, maar we hebben geen reden om aan te nemen van niet.

Even gekopieerd van de blogpost van haar eerste dracht:

In de eerste week van de dracht worden de rijpe eicellen bevrucht door de spermacellen. Dit gebeurd in de eileiders. De eicellen, die inmiddels uit 2 cellen bestaan, gaan vanuit hier richting de baarmoeder. Van 2 cellen groeien ze tot 4 cellen.

De komende week worden de 4-cellige ‘pups’ 64 cellen groot en zullen zij afreizen naar de baarmoeder.
De eicellen worden kiemblazen genoemd. In de 3e week, meestal op dag 19, nestelen de kiemblazen zich echt in de baarmoederwand. De kiemblazen worden dan embryonale blazen en vanaf dan wordt er gesproken over embryo’s.

Alba is gedekt!

okt30

Al een tijdje waren we ons erop aan het voorbereiden: Alba’s loopsheid. Een paar weken ervoor al begonnen met foliumzuur en L-lysine door het eten, naast de supplementen die we altijd al geven.
Zoals meestal werd Alba keurig op tijd loops, waarna een intensieve tijd begon. Aan de ene kant moet je ‘ineens’ dingen regelen, aan de andere kant is het vooral wachten. De reis moet gepland worden, maar dat kan pas last minute als de progesteron test aangeeft dat het ideale dektijdstip nadert.
We hebben van zowel Lotus als Alba een ontlastingsmonster opgestuurd voor wormonderzoek, er zijn bij geen van beiden wormeitjes gevonden. Dat testen we sowieso regelmatig, maar met oog op eventuele pups extra belangrijk.

Alba’s gedrag zorgde ervoor dat we toch maar eerder dan we eigenlijk hadden bedacht voor de eerste test gingen, maar de progesteron waarde was nog laag. Ook de tweede test gaf nog een lage waarde, ondanks dat we op basis van haar eerste nest hadden verwacht dat we dan wel bijna zouden moeten gaan reizen. Toen op zaterdagochtend de waarde dan ineens wel hoog genoeg was, was het toch even stressen.
Stiekem hoopte ik ook dat we nog net naar de Barbet clubmatch zouden kunnen maar helaas! Dus snel alle spullen gepakt en iedereen op de hoogte gebracht die ons ging helpen.

Lotus mocht logeren bij haar zus Norah en haar familie, Wendy regelde een B&B voor ons, Karen was zo lief om ook naar Wendy te komen en ons zo een flink stuk reizen te besparen.
Nadat we Lotus hadden afgezet en we een lekkere kom soep hebben gegeten bij de familie Van Loon, zijn we naar de boot gereden. Bleek dat ik in m’n haast niet vanuit Duinkerken maar vanuit Calais had geboekt! Oeps, blond momentje… Gelukkig is dat niet veel verder en waren we keurig op tijd.

Wendy had een B&B voor ons geboekt, terwijl wij onderweg waren. Gelukkig hadden we wifi op de boot, dus konden we overleggen.
De reis vanaf Dover verliep goed, maar het was slecht weer en dan moet je ook nog links rijden. Gelukkig deed Wouter dat weer geweldig. Het tijdsverschil zorgde voor wat verwarring – past het navigatie systeem nou wel of niet de tijd automatisch aan? – dus ook dat gaf wat stress. We kwamen best laat aan bij de B&B maar de eigenaren verwelkomden ons met open armen en een kop hete thee.

Op zondag en maandag hebben Claude elkaar ontmoet, ze vonden elkaar weer erg leuk. Na wat oefen-pogingen, is er een goede dekking geweest.

Missie geslaagd, dus weer op de terugweg naar Nederland.
De voorspelde storm viel gelukkig erg mee in het gebied waar wij zaten, het enige wat we gemerkt hebben is dat de ferries op de terugweg niet op schema gingen en veel vertraging hadden. Daardoor waren we ook pas na 12 uur ’s nachts bij Annemarie en Cornald om Lotus weer op te halen, maar gelukkig vonden ze dat niet erg. Lotus was in goede handen, maar ik was wel blij haar weer bij ons te hebben!